Verdriet

"Verdriet is de prijs die we betalen voor liefde"
(Koninging Elizabeth)

Hoor ik dit nu goed?

Ik zet mijn computer aan, ga zoeken, en ja… daar staat het zwart op wit.
Verboden om te fokken met kortsnuiten. Maar wat misschien nog wel pijnlijker is: zelfs het verbeteren van deze rassen is verboden. Ja, u leest het goed, verbeteren mag óók niet.

Begrijpt men dan niet dat het ontwikkelen van een goed aanwezige neus tijd nodig heeft? Dat je zoiets niet in een paar jaar kunt realiseren? Een teef is pas rond haar tweede levensjaar geschikt om een nestje te krijgen, en dan wil je ook nog de volgende generatie afwachten om te zien wat er werkelijk wordt doorgegeven. Vier jaar… dat is simpelweg te kort.

Het antwoord is helaas even eenvoudig als verdrietig: ja, men is zo kortzichtig.
(En ironisch genoeg is dát dan weer wél heel kort door de bocht.)

En toch… ik wil er eigenlijk geen woorden meer aan vuil maken. Ik wil niet langer verdrietig zijn om wat niet meer mag. Ik kies ervoor om dankbaar te zijn voor alles wat ik heb mogen doen, alles wat ik heb geleerd, en alles wat ik heb mogen geven. (Heeft u interesse in de 40 jaar geschiedenis van de mopshonden Vom Ulmer Haus, neem dan een kijkje bij Mopshond.de

Ik blijf mijn uiterste best doen om gezonde, mooie honden te fokken, met dat unieke, onvervangbare Mopshondenkarakter. Met liefde, met zorg en met respect.

Mijn passie / Mijn leven / Mijn alles
Monique